مناجات التائبين (توبه كنندگان)
مناجات و راز و نياز بنده اى است كه قصد توبه و بازگشت به خداوند را دارد.(1)
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان
اِلهى اَلْبَسَتْنِى الْخَطايا ثَوْبَ مَذَلَّتى، وَجَلَّلَنِى التَّباعُدُ مِنْكَ لِباسَ
خدايا خطاها و گناهان لباس خوارى بر تنم كرده و دورى از تو جامه بيچارگى بر تنم افكنده و
مَسْكَنَتى، وَاَماتَ قَلْبى عَظِيمُ جِنايَتى، فَاَحْيِهِ بِتَوْبَة مِنْكَ يا اَمَلى وَبُغْيَتى،
بزرگ جنايتم دلم راميرانده پس تو زنده اش كن به بازگشت خودت (بسوى من) اى آرزو و مقصودم و اى خواسته و آرمانم
وَيا سُؤْلى وَمُنْيَتى، فَوَعِزَّتِكَ ما اَجِدُ لِذُنوُبى سِواكَ غافِراً، وَلا اَرى
به عزتت سوگند براى گناهانم جز تو آمرزنده اى نيابم و براى شكستگيم جز تو شكسته بندى نبينم
لِكَسْرى غَيْرَكَ جابِراً، وَقَدْ خَضَعْتُ بِالاِْنابَةِ اِلَيْكَ، وَعَنَوْتُ بِالاِْسْتِكانَةِ
و من بوسيله آه و ناله بسوى تو بدرگاهت خاضع گشته و با زارى در برابرت خود را به خوارى كشاندم
لَدَيْكَ، فَاِنْ طَرَدْتَنى مِنْ بابِكَ فَبِمَنْ اَلُوذُ، وَاِنْ رَدَدْتَنى عَنْ جَنابِكَ فَبِمَنْ
پس اگر توام از درگاه خويش برانى در آن حال به كه روآورم؟ و اگر توام از نزد خويش بازگردانى به كه پناه برم؟
اَعُوذُ، فَوا اَسَفاهُ مِنْ خَجْلَتى وَافْتِضاحى، وَوالَهْفاهُ مِنْ سُوءِ عَمَلى
و بس افسوس از شرمندگى و رسواييم و اى دريغ از كار بد و گناهانى كه بدست آورده ام
وَاجْتِراحى، اَسْئَلُكَ يا غافِرَ الذَّنْبِ الْكَبيرِ، وَيا جابِرَ الْعَظْمِ الْكَسيرِ، اَنْ
از تو خواهم اى آمرزنده گناه بزرگ و اى شكسته بند استخوان شكسته كه
تَهَبَ لى مُوبِقاتِ الْجَرآئِرِ، وَتَسْتُرَ عَلَىَّ فاضِحاتِ السَّرآئِرِ، وَلا تُخْلِنى
ببخشى بر من گناهان نابود كننده ام را و بپوشى بر من كارهاى پنهانى رسوا كننده را و مرا در بازار
فى مَشْهَدِ الْقِيامَةِ مِنْ بَرْدِ عَفْوِكَ وَغَفْرِكَ، وَ لاتُعْرِنى مِنْ جَميلِ صَفْحِكَ
قيامت از نسيم جان بخش عفو و آمرزشت محروم نفرمايى و از لباس زيباى گذشت و چشم پوشى خود برهنه ام نكنى
وَسَتْرِكَ، اِلـهى ظَلِّلْ عَلى ذُنُوبى غَمامَ رَحْمَتِكَ، وَاَرْسِلْ عَلى عُيُوبى
خدايا سايه ابر رحمتت را بر گناهانم بينداز و ابرريزان مهربانى و رأفتت را براى شستشوى
سَحابَ رَاْفَتِكَ، اِلـهى هَلْ يَرْجِعُ الْعَبْدُ الاْبِقُ اِلاَّ اِلى مَوْلاهُ، اَمْ هَلْ يُجيرُهُ
عيبهايم بفرست خدايا آيا بنده فرارى جز به درگاه مولايش به كجا بازگردد يا آيا كسى جز او هست كه
مِنْ سَخَطِهِ اَحَدٌ سِواهُ، اِلهى اِنْ كانَ النَّدَمُ عَلَى الذَّنْبِ تَوْبَةً فَاِنّى وَعِزَّتِكَ
وى را از خشم او پناه دهد معبودا اگر پشيمانى بر گناه توبه محسوب شود پس به عزتت سوگند كه براستى من
مِنَ النّادِمينَ، وَاِنْ كانَ الاِْسْتِغْفارُمِنَ الْخَطيـئَةِ حِطَّةً فَاِنّى لَكَ مِنَ
از پشيمانانم و اگر آمرزش خواهى از خطا آن را پاك كند پس براستى من از آمرزش خواهانم
الْمُسْتَغْفِرينَ، لَكَ الْعُتْبى حَتّى تَرْضى، اِلـهى بِقُدْرَتِكَ عَلَىَّ تُبْ عَلَىَّ،
خدايا تو را سزد كه مرا مؤاخذه كنى تا گاهى كه خشنود شوى خدايا به همان قدرتى كه بر من دارى توبه ام بپذير
وَبِحِلْمِكَ عَنّىِ اعْفُ عَنّى، وَبِعِلْمِكَ بى اِرْفَقْ بى، اِلهى اَنْتَ الَّذى فَتَحْتَ
و به بردباريت از من بگذر و به همان علمت كه به احوالم دارى با من مدارا كن خدايا تويى كه درى از عفو خود بسوى
لِعِبادِكَ باباً اِلى عَفْوِكَ، سَمَّيْتَهُ التَّوْبَةَ، فَقُلْتَ: تُوبُوا اِلَى اللهِ تَوْبَةً نَصُوحاً.
بندگانت باز كردى و نامش را توبه گذاردى و فرمودى «بسوى خدا بازگرديد با توبه صادقانه»
فَما عُذْرُ مَنْ اَغْفَلَ دُخُولَ الْبابِ بَعْدَ فَتْحِهِ، اِلـهى اِنْ كانَ قَبُحَ الذَّنْبُ مِنْ
پس ديگر چه عذرى دارد آن كس كه از وارد شدن در اين در باز شده غفلت ورزد خدايا اگر براستى سر زدن گناه از بنده ات زشت است
عَبْدِكَ فَلْيَحْسُنِ الْعَفْوُ مِنْ عِنْدِكَ، اِلهى ما اَ نَا بِاَوَّلِ مَنْ عَصاكَ فَتُبْتَ
ولى گذشت نيز از نزد تو نيكوست معبودا من نخستين كسى نيستم كه نافرمانيت كرده و توبه پذيرش گشته اى
عَلَيْهِ، وَتَعَرَّضَ لِمَعْرُوفِكَ فَجُدْتَ عَلَيْهِ، يا مُجيبَ الْمُضْطَرِّ، يا كاشِفَ
و خواستار احسانت گشته و تو بر او احسان كرده اى، اى پذيرنده بيچاره اى غم زدا
الضُّرِّ، يا عَظيمَ الْبِرِّ، يا عَليماً بِما فِى السِّرِّ، ياجَميلَ السِّتْرِ، اِسْتَشْفَعْتُ
اى بزرگ احسان اى داناى اسرار نهان اى نيكو پرده پوش شفيع گردانم
بِجُودِكَ وَكَرَمِكَ اِلَيْكَ، وَ تَوَسَّلْتُ بِجَنابِكَ ]بِحَنانِكَ[ وَتَرَحُّمِكَ لَدَيْكَ،
نزد تو جود و كرمت را و توسل جستم به حضرتت و به مهربانيت و ترحّمت در پيش تو
فَاسْتَجِبْ دُعآئى، وَ لا تُخَيِّبْ فيكَ رَجآئى، وَ تَقَبَّلْ تَوْبَتى، وَكَفِّرْ
پس دعايم مستجاب كن و اميدم را درباره خودت به نوميدى مبدل مكن و توبه ام را بپذير
خَطيئَتى بِمَنِّكَ وَ رَحْمَتِكَ، يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ.
و گناهم را به كرم و مهربانى خود ناديده گير اى مهربانترين مهربانان.
