سوره منافقين
در حديثى از پيغمبر گرامى اسلام(صلى الله عليه وآله) آمده است: «كسى كه سوره منافقين را بخواند از هرگونه نفاق پاك مى شود».(1)
و در حديثى از امام صادق(عليه السلام) مى خوانيم:
«بر هر مؤمنى از شيعيان ما لازم است كه در شب جمعه، سوره «جمعه» و «سبّح اسم ربِّكَ الأعلى» را بخواند، و در نماز ظهر جمعه، سوره «جمعه» و «منافقين» را بخواند; سپس افزود: «هنگامى كه چنين كند گويى عملى همانند عمل رسول خدا(صلى الله عليه وآله) را انجام داده و جزا و پاداشش بر خدا، بهشت است».(2)
و در حديثى از امام صادق(عليه السلام) مى خوانيم:
«بر هر مؤمنى از شيعيان ما لازم است كه در شب جمعه، سوره «جمعه» و «سبّح اسم ربِّكَ الأعلى» را بخواند، و در نماز ظهر جمعه، سوره «جمعه» و «منافقين» را بخواند; سپس افزود: «هنگامى كه چنين كند گويى عملى همانند عمل رسول خدا(صلى الله عليه وآله) را انجام داده و جزا و پاداشش بر خدا، بهشت است».(2)
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان
إِذَا جَاءَكَ الْمُنَـفِقُونَ قَالُوا نَشْهَدُ إِنَّكَ لَرَسُولُ اللهِ وَاللهُ يَعْلَمُ إِنَّكَ لَرَسُولُهُ
هنگامى كه منافقان نزد تو آيند مى گويند: «ما شهادت مى دهيم كه به يقين تو پيامبر خدا هستى!» خداوند مى داند كه تو پيامبر او هستى،
وَاللهُ يَشْهَدُ إِنَّ الْمُنَـفِقِينَ لَكَـذِبُونَ (1) اتَّخَذُوا أَيْمَـنَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوا عَن
ولى خداوند شهادت مى دهد كه منافقان دروغگو هستند (زيرا گفته خود ايمان ندارند). (1) آنها سوگندهايشان را پوششى قرار دادند تا (مردم را) از
سَبِيلِ اللهِ إِنَّهُمْ سَاءَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (2) ذَلِكَ بِأَ نَّهُمْ ءَامَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا فَطُبِعَ
راه خدا باز دارند، و چه بد است آنچه انجام مى دادند. (2) اين بخاطر آن است كه (نخست) ايمان آوردند سپس كافر شدند;
عَلَى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لاَ يَفْقَهُونَ (3) و إِذَا رَأَيْتَهُمْ تُعْجِبُكَ أَجْسَامُهُمْ وَإِن
از اين رو بر دلهاى آنان مُهر نهاده شده، و (حقيقت را) درك نمى كنند. (3) هنگامى كه آنها را مى بينى، ظاهر (آراسته) آنان تو را درشگفتى فرو مى برد;
يَقُولُوا تَسْمَعْ لِقَوْلِهِمْ كَأَ نَّهُمْ خُشُبٌ مُّسَنَّدَةٌ يَحْسَبُونَ كُلَّ صَيْحَة عَلَيْهِمْ
و اگر سخن بگويند، به سخنانشان گوش فرا مى دهى; امّا گويى چوبهاى خشكى هستند كه به ديوار تكيه داده شده است! هر فريادى (از هر جا) بلند شود
هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْ قَـتَلَهُمُ اللهُ أَنَّى يُؤْفَكُونَ (4) وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا
بر ضد خود مى پندارند; آنها دشمنان واقعى (تو) هستند، از آنان بر حذر باش! خدا آنها را بكشد، چگونه (از حق) منحرف مى شوند؟!(4) هنگامى كه به آنان گفته شود:
يَسْتَغْفِرْ لَكُمْ رَسُولُ اللهِ لَوَّوْا رُءُوسَهُمْ وَرَأَيْتَهُمْ يَصُدُّونَ وَهُم مُّسْتَكْبِرُونَ
«بياييد تا پيامبر خدا براى شما طلب آمرزش كند.»، سرهاى خود را (از روى استهزاء و غرور) تكان مى دهند; و آنها را مى بينى كه از سخنان تو اعراض كرده وتكبّر مىورزند.
(5) سَوَاءٌ عَلَيْهِمْ أَسْتَغْفَرْتَ لَهُمْ أَمْ لَمْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ لَن يَغْفِرَ اللهُ لَهُمْ إِنَّ اللهَ
(5) براى آنها آمرزش بخواهى يا نخواهى بر ايشان تفاوت نمى كند، هرگز خداوند آنان را نمى بخشد; زيرا خداوند گروه
لاَ يَهْدِى الْقَوْمَ الْفَـسِقِينَ (6) هُمُ الَّذِينَ يَقُولُونَ لاَ تُنفِقُوا عَلَى مَنْ عِندَ
فاسقان (لجوج و منافق) را هدايت نمى كند. (6) آنها كسانى هستند كه مى گويند: «به افرادى كه نزد
رَسُولِ اللهِ حَتَّى يَنفَضُّوا وَلِلَّهِ خَزَائِنُ السَّمَـوَتِ وَالاَْرْضِ وَلَـكِنَّ
پيامبر خدا هستند انفاق نكنيد تا پراكنده شوند.» (غافل از اين كه) خزاين آسمانها و زمين از آنِ خداست،
الْمُنَـفِقِينَ لاَيَفْقَهُونَ (7) يَقُولُونَ لَئِن رَّجَعْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الاَْعَزُّ
ولى منافقان نمى فهمند. (7) آنها مى گويند: «اگر به مدينه باز گرديم، عزيزان، ذليلان را بيرون مى كنند!»
مِنْهَا الاَْذَلَّ وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَلَكِنَّ الْمُنَـفِقِينَ لاَيَعْلَمُونَ
در حالى كه عزّت مخصوص خدا و پيامبر او و مؤمنان است; ولى منافقان نمى دانند.
(8) يَـأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُوا لاَ تُلْهِكُمْ أَمْوَلُكُمْ وَلاَ أَوْلَـدُكُمْ عَن ذِكْرِ اللهِ وَمَن
(8) اى كسانى كه ايمان آورده ايد! اموال و فرزندانتان شما را از ياد خدا غافل نكند!
يَفْعَلْ ذَلِكَ فَأُوْلَـئِكَ هُمُ الْخَـسِرُونَ (9) وَأَنفِقُوا مِن مَّا رَ زَقْنَـكُم مِّن قَبْلِ
وكسانى كه چنين كنند، زيانكارانند. (9) و از آنچه به شما روزى داده ايم انفاق كنيد،
أَن يَأْتِىَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ فَيَقُولَ رَبِّ لَوْلاَ أَخَّرْتَنِى إِلَى أَجَل قَرِيب
پيش از آن كه مرگ يكى از شما فرا رسد و بگويد: «پروردگارا! چرا مرگِ مرا مدّت كمى به تأخير نينداختى
فَأَصَّدَّقَ وَأَكُن مِّنَ الصَّـلِحِينَ (10) وَلَن يُـؤَخِّرَ اللهُ نَفْساً إِذَا جَـاءَ أَجَـلُهَا
تا (در راه تو) صدقه دهم و از صالحان باشم؟!» (10) خداوند هرگز مرگ كسى را هنگامى كه اجل او فرا رسد به تأخير نمى اندازد،
وَاللهُ خـَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ (11)
و خداوند به آنچه انجام مى دهيد آگاه است. (11)
